این روزها گرفتار دردسر شخصی هستم که نوزاد کنجکاوی نابجای تعداد انگشت شماری از دوستان! است.روزهای نخست از دست داد مهرانم روزی ده ها نه که صدها چشم با زبان بی زبانی با من سخن می گفتند و امیدوارم می کردند به بازگشت. بازگشتی که می دانستم در نیمه راه رنگ غربت به خود می گیرد. بازگشتم با علم به این حقیقت که چشم هایی که در آن روز برایمان بارانی شد بیش از آنکه اندوهگین تنهایی من و جوانی همسرم باشد داغدیده سیاهی است که در طول زندگی مهران بر او روا داشته شد. بودند در همان ساعات اولیه دوستانی که از مهران حلالیت طلب کردند به واسطه حسادتی که همواره دیواری میان آنها و قلب مهربان مهرانم کشیده بود .در همان روزها بود که فهمیدم زمین گرد است از هر طرف که بروی باز هم به همان نقطه آغاز باز خواهی گشت. چهار ماه از کوچ سبکبارم گذشته است و یک ماهی است که باز هم همان دوستان آشنای دیروز بیش از اندازه از خود خلاقیت نشان می دهند و راوی داستان تخیلی می شوند که هر بار به بدنه ضعیف آن فکر می کنم تنها تبسمی را مهمان چشمان مشتاق راویان می کنم .

چه پاییزی ست فریدون مشیری را بی امان دوست دارم. می دانم که در بهاریم اما دوست دارم این شعر را بنویسم به یاد پاییز ۸۶ که مهرانم بود و تکیه گاهی بود برایم در برابر این همه ناجوانمردی.

نشسته زنگ جدایی به صفحه دل من

شکسته شاخه امید و خانه خاموش است

تنیده تار سیه ،عنکبوت نومیدی

فشرده پنجه و با روح من هم آغوش است

میان خانه ویرانه جوانی من

به هر طرف نگرم جای پای حرمان است

زبان گشوده شکاف شکنجه های فراق

در آرزوی کسی سوختن نه آسان است

به عشق روی تو دامن کشیدم از همه خلق

دریغ و درد که دامن کشان گذر کردی

به اشک و آه دلی ناتوان نبخشودی

مرا به دام غم افکندی و سفر کردی

زمانی که باورهایم ترک بر می دارد

روزی که رویاهایم بر هم می ریزد

آن زمان که خاطراتم آوار میشود بر سرم

مهربان خدای من تو بمان

تا دستهایم به سوی غیر دراز نشود

پی نوشت ۱ : مرا عهدیست با جانان/ که تا جان در بدن دارم/هواداران کویش را / چو جان خویشتن دارم

پی نوشت ۲ :دوست مهربانی که برایم نوشته ای به فضایی دیگر کوج کنم از محبت بیکرانت برای بازگرداندنم به دنیا زیبایی ها ممنونم اما دل را که شیوه ییلاق و قشلاق نیاموخته چه کنم ؟

 در آن روزها كه هنوز پرواز هوايي ات نكرده بود ، در ان روزها كه هنوز بي تاب ترك دنياي پر هياهوي ما زمينيان نشده بودي، در همان روزها كه هنوز تا نگاهت به يك قلم خيره مي شد  چشمانت كاغذي را جستجو مي كرد تا با بدجنسي تن سپيدش را سياه كني  ، من در همان روزها كه به تقويم ما چهار ماه از آن مي گذرد نمي توانستم براي يك ثانيه هم تصور كنم كه قرار است امروز ، روزي در نيمه ارديبهشت نزديك به همان روزي كه يكدگر را در وقايع اتفاقيه براي نخستين بار ديديم در جمع دوستان حاضر شوم و از آزادي قلمي بگويم كه ما آرزويش را در دل داريم و تو حسرتش را با خود به آن دنيا بردي تا شايد آنجا بتواني با خيال راحت ، با دلي بي غصه نان شب ، با سري بي سوداي عاشقي ، با دستاني بي دستبندهاي نامرئي بر زمين نه كه بر آسمان كه اكنون سنگ فرش توست بنشيني يك ليوان شير موز بزرگ سر بكشي ، ان خودنويس مردانه اما نارنجي رنگ را پر جوهر كني و با سكوتي كه از شيطنت تو  به دور است بنويسي و بنويسي . بنويسي و اين بار نهراسي از خودكار قرمز رنگي كه قرار است دستنوشته هاي تو را خونين كند . همان خودكاري كه هميشه مي گفتي از رنگش متنفري چرا كه حتي حرمت فكرت را نيز نگاه نمي دارد .

 

هر سال در همين روزهاي بهاري همكارانت ، همفكرانت همانها كه مي گفتي با انتخاب اين حرفه به لذت دنيا پشت پا زده اند دور هم جمع مي شوند تا درست مانند امروز از آزادي قلم بگويند در روزنامه هاي رنگ سياهي گرفته . روزنامه اي مثل همان وقايع اتفاقيه كه چقدر دوست داشتم مهر توقيف بر پيشاني اش نمي خورد تا من همچنان از پله هاي قديمي رنگ زمان به خود گرفته اش بالا بروم و خاطرات بهار 83 را در ذهن زنده كنم .

 

گمان نكن كه در اين چهار ماه نبودنت روياي احمد بورقاني كه درست مانند تو نتوانست ديگر در اين هواي دلگير نفس بكشد جامه عمل پوشيد. هنوز روزگارمان بر همان مدار سابق مي گذرد . هنوز بيست و چهار ساعت نگذشته است كه دوستمان تنها به جرم نوشتن باورهايش با چشماني گريان رفتن را بر ماندن ترجيح داد . اگر ان روزها كه تو بودي هنوز پشتمان گرم بود به صاحباني كه نامشان بر بالاي صفحات اخر روزنامه مي درخشد اين روزها دوستمان همان دلگرمي را هم در چنته ندارد.اين روزها دوستمان اگر مي نويسد بايد بترسد از نگاه‌هاي برنده‌اي كه او را به تلاش براي توقيف روزنامه محكوم مي كنند و او بايد با دستاني لرزان و چشماني پر اشك بر لب زمزمه كند : ببخشيد كه باورم را ، عقيده ام را و بالاتر از همه اين واژه هاي شايد كليشه اي دغدغه ام را بر تن كاغذ كاهي روزنامه تان نوشتم.

 

درست چهل و هشت ساعت پيش بود كه مسیح براي خداحافظي آمد . از او خواستم كه بماند و نمي داني چه سخت است كه دوستي در آغوشت گريه كند نه از غم نان ، نه در سوگ از دست دادن يك عزيز كه در عزاداري يادداشت هايي كه مي نويسد اما همان خودكار قرمز رنگ معروف بر تنها نقطه سپيد باقي مانده كاغذش مي نويسد : غير قابل كار .

 

سخن كوتاه كنم .مهران قاسمي رفت با تمام روياهايش براي نوشتن و شايد تنها براي آزاد نوشتن. در نخستين روزهاي از دست دادن مهربان دوست و همراهم ، زماني كه براي خواندن همدردي هاي اينترنتي دوستان يك به يك وب لاگ هاي همكاران را باز كردم به وب لاگ مسيح علي نژاد رسيدم. مسيح هم براي من كه نه براي مهران قاسمي نوشته بود . اما متفاوت تر از بقيه . مسايقه ياد قلم كه امروز به همت دوستان عزيزم جوايز نخستين دور آن به برندگان اهدا مي شود فكري بود بس نو و بي اندازه سخاوتمندانه از مسيح علي نژاد . دوست داشتم كه مسيح مي ماند و با همان هيجان زايدالوصف هميشگي اش برايتان از مسابقه مي گفت و همت همكارانمان در شهرستانها . اما خوب داستان مسيح در اين روزهاي غريب بر هيچ كس پوشيده نيست . وعده داده است كه كمك كند تا " ياد قلم " تا ساليان سال ياد قلم هايي را كه بر زمين مي ماند گرامي دارد. از مسيح علي نژاد ، مسعود بهنود ، عطاالله مهاجراني ، اسدالله امرايي ، كسري نوري و ژيلا بي بعقوب كه در قالب هيات داوران ياد مهران قاسمي را زنده نگاه داشتند بي نهايت ممنونم . از دوستاني كه ما را در برگزاري اين مسابقه همراهي كردند نيز تشكري ويژه دارم و اميد دارم  مرا در سالهاي آتي نيز براي ادامه دادن اين مسير همراهي كنند .

قلمهايتان پايدار و آزاد .

 

پی نوشت:متن فوق را در انجمن صنفی خواندم . همان جا که امروز مراسم اهدای جوایز " یاد قلم " برگزار شد. مسیح عزیزم نمی دانی چقدر جای تو خالی بود و من چه بیهوده تلاش کردم جای کسی را پر کنم که همتا ندارد .متشکرم با هزار زبان هم از جانب خودم و هم از جانب مهران قاسمی.

 

دوست دارم دوباره ببینمتان . دست در دست هم. درست مثل روز نخستی که دیدمتان و نمی دانید چقدر شاد شدم از داشتن دوستانی چون شما.

دوست دارم دوباره ببینمتان.درست در آن لحظه های نابی که چشم در چشم یکدیگر دوخته اید و با زبان بی صدای دل زمزمه می کنید عاشقانه ترین حدیث های عاشقی را .

دوست دارم دوباره ببینمتان در همان خانه کوچکی که هر بار با مهران زنگ ان به را صدا درمی آوردیم دلمان پر می کشید برای در اغوش کشیدنتان و یادمان می رفت که زمان سالهاست که اختراع شده است.چه شبها که تا سحر می نشستیم و باز هم هنگام رفتن دل مهران می گرفت برای دوستی که عجیب دوستش داشت.

دوست دارم دوباره ببینمتان تا در اوج خودخواهی با عشق ورزی شما خودم را به یاد بیاورم دست در دست مهران . تا در نگاه مهربان شما که عزیزترینهایم هستید به یاد بیاورم که دنیا هنوز زیباست حتی اگر زیباترینها رفتن را بر ماندن ترجیح داده باشند .

دوست دارم دوباره ببینمتان. این بار نه جدا از هم که با هم.دوست ندارم صدای یک نفرتان را که می شنوم بترسم از پرسیدن حال دیگری.دوست ندارم باور کنم که نامهر شده اید و قاموس عاشقی فراموش کرده اید . دوست دارم باز هم در خوابهایم مهران را ببینم که فریاد می کشد: سارا انها خوشبختند.

پی نوشت: برای دو دوست نوشتم . برای یک زن و یک مرد که زمانی سوگند خوردند با هم بمانند تا ابد.برای دو همراه که آروز دارم با هم ماندن را بر ترک یکدگر مقدم دارند.برای دو عزیز که کاش بدانند دنیا دو روز است اما فرصت خوشبختی شاید تنها یک ثانیه.

نمی خواهم باور کنم که قدرت زمان بیش از توان عشق نابی است که ما برای ساختنش روزها جنگیدیم.

نمی خواهم باور کنم که خاطراتمان درست مانند قطرات آبی که از گرمای هوا بی تاب شده اند از لای انگشتان تنهایم می لغزند و فرو می ریزند و آن وقت چه کسی است که بتواند ادعا کند آب رفته را می توان به جوی بازگرداند .

نمی خواهم باور کنم که تو رفته ای و من باید تنها شعرهایی را که کلی برای سرودنشان خندیدیم زمزمه کنم و هر بار برای فراموشی نبودنت قهوه ای تلخ مزه مزه کنم تا اشک نریزم و همگان برایم دست بزنند و من تنها صدای چشمهایی را بشنوم که شاید بر زبان می گویند : چه زن مقاومی. اما یک پیام از ارتعاش مردمکهایشان بیش به گوش نمی رسد: طفلکی چه جوان بیوه شد .

نمی خواهم باور کنم که مهربان مهران من اکنون از آن بالایی که نمی دانم چقدر بالاتر از وسعت دید چشمهای عاشق من است زمین را نگاه می کند و هر بار چشمش به من می افتد شاید به سختی به یادم می آورد و می گوید : او هم زنی مهربان است که شاید روزی آشنایم بود .

می خواهم باور کنی که یک رویا بیش نداشتم و آن هم این بود که با تو پیر شوم. با تو در همان سفره خانه کوچک چای بنوشم و سرمست شویم از مرور خاطرات جوانی .با تو به دربند بروم در سکوتی آرامش بخش برای هزارمین بار از خاطره هایمان بگوییم . من انکار کنم و تو اصرار و این من باشم که در نهایت اعتراف می کنم و تو با همان صدای ناب همیشگی بلند بلند بخندی و صدای خنده هایت گوشهایم را نوازش دهد و بعد با غروری که از تو بعید است بگویی : دیدی باز هم اعتراف کردی .

می خواهم اعتراف کنم که شاید اینجا در کنار من نیستی ، شاید هر بار که از پیچ کوچه می پیچم و سر را برمی گردانم تا تو را ببینم که با شیطنتی خاص نگاهت را به چشمهایم دوخته ای ،جز با تصویری دور روبه رو نمی شوم اما باور دارم که خیلی حس ها قابل تکرار نیستند و تو یکی از همان حس های نابی که شاید دور می نمایی اما هنوز هر بار که پا را از روزنامه بیرون می گذارم این دست تو است که دراز می شود در فضایی که گویا زمان و مکان برایش بی معناست و دست من را می گیرد با قدرتی مهار ناشدنی و صدای تو است که در گوشم زمزمه می کند : کجا برویم برای ولگردی ؟و من چهار ماه است که تنها یک پاسخ می دهم : به آسمانها.

مراسم اهدای جوایز مسابقه یاد قلم که به بزرگداشت روزنامه نگار سفر کرده مهران قاسمی و به همت مسیح علی نژاد برگزار شد روز پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت ماه در محل انجمن صنفی روزنامه نگاران برگزار خواهد شد . از تمامی دوستانی که به انتخاب هیات داوران نام آنها به عنوان برنده اعلام شده است خواهشمندم راس ساعت پنج بعد از ظهر در محل انجمن صنفی حضور یابند .

 

تند بادی می وزد از مسیری آشنا و من با دو دست کوله بار خاطراتمان را گرفته ام تا مبادا نابخردی دیگران آن را از من برباید.

پیش نوشت : دوستان منعم کرده اند از تلخ نوشتن. اما فلسفه این وب لاگ از روزی که تصمیم گرفیتم در ان بنویسیم نگارش حرف دل بود بی اندک ملاحظه ای. در این روزها که دیگر نمی خواهم صفت سخت برایش به کار ببرم تنها این نوشتن است که آرامم می کند . به باور من تا زمانی که حادثه ای در ذهنم هضم نشده است باید بنویسم تا توان کنار آمدن با آن را بیابم . حادثه هایی که بی آنکه هضم شوند در گوشه ای از ذهن خاک می خورند همیشه فرصتی برای قد علم کردن و شکستن آدمی دارند .از این رو به جهت احترام به دوستانی که بر من منت می نهند و سر می  زنند اصل مطلب را در ادامه می اورم تا دوستانی که می رنجند از تلخ نوشتن من ،اجباری برای خواندن حس نکنند .
ادامه مطلب

 

مسابقه یاد قلم که برای گرامیداشت یاد مهران قاسمی روزنامه نگار سفرکرده برگزار شده بود با اعلام نظر نهایی مسعود بهنود، عطالله مهاجرانی، اسدامرایی، کسری نوری و ژیلا بنی یعقوب به عنوان هیات داوران این مسابقه به پایان رسید.با نظر هیات داوران در این مسابقه به «محبوبه آب برین»، «محرم براتی»، «فرزاد صدری»، «مزدک علی نظری» و «حمید موذنی» به عنوان برندگان، جوایزی اهدا می‌شود و از سرکار خانم نوشابه امیری به عنوان شرکت کننده ویژه این مسابقه تقدیر به عمل می‌آید.

تاخیر چند روزه ام در نوشتن این مطلب را بر من ببخشائید که این تعلل نه از سر سهل انگاری بود که به دلیل مشغله ذهنی است که این روزها به ان گرفتارم. تبریک می گویم به دوستانی که منت نهاده و با قلم های زیبایشان نام مهران قاسمی را زنده نگاه داشته و با نظر هیات داوران برنده اعلام شدند . سپاسگزارم از مسیح علی نژاد . از دوستی که با وجود فرسنگ ها فاصله مبتکر طرحی شد که حتی در ان روزهای سخت نیز من را به وجد آورد . اگر نبود زحمات مسیح امروز اینچنین از برگزاری این مسابقه شوق زده نمی شدم . به هزاران زبان متشکرم از اساتید بزرگم مسعود بهنود و عطاالله مهاجرانی و اسدالله امرایی که در میان تمامی مشغولیتهایشان بر من منت نهاده و مسبب امری شدند که امیدورام بتوانم سالیان سال آن را ادامه دهم . از تمامی دوستانی که در این مسیر مسیح مهربانم را تنها نگذاشتند سپاسگزارم. از ژیلا بی بعقوب و کسری نوری بی نهایت ممنونم . دوستان عزیزم  عبدالرضا تاجیک -جواد دلیری- اکبر منتجبی - رضا مهدوی هزاوه - مریم شبانی - علی اصغر سید آبادی - فهيمه خضرحيدری - هاشم حکمه  - مهدی محسنی - محمد رحیمی زاده - بهمن احمدی امویی - سلامت سید نوری - حمید مافی - رضا حقیقت نژاد- سيروان رحمان زاده- سامان رسول پور- سعيد پور حيدر- محمد آقازاده تشکر من را برای به پایان رساندن این مسابقه بپذیرید. تشکر ویژه ای هم دارم از محمد رحیمی زاده و مهدی محسنی که امیدوارم بدانند قدردان محبتهایشان هستم و با گستاخی تمام امیدوارم در سالهای آتی نیز مسیح و من را برای انجام این مسابقه یاری دهند . از دوستانی که سایت بسیار زیبای یاد قلم را طراحی کردند ممنونم . دوست خوبم مزدک علی نظری مطلبی بسیار زیبا نوشته است که حسی دو گانه به من داد . خوشحالم که مهران اینچنین دوستان نادیده ای دارد .امیدورام بتوانم این مسابقه را در سالهای آتی نیز به کمک دوستانم و البته رهبری مسیح علی نژاد برگزار کنم .

پی نوشت: یک دوره کتاب های عطاالله مهاجرانی،مسعود بهنود ،مسیح علی نژاد  و زنده یاد مهران قاسمی هدیه ای است که به رسم یادگار تقدیم برندگان خواهد شد .

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دوباره من يعني ما متولد شديم.يك سال ديگر هم گذشت.من بيست و شش ساله شدم و تو هنوز سه ماه است كه متولد شده اي. نوشته بودي كه اذان ظهر هجدهم فروردين ماه خدواند تو را به زمين هديه داد و درست بعدازظهر هجدهم دي ماه بود كه ديگر نتوانست دوريت را تاب بياورد و دوباره البته اين بار به معناي تمام كلمه زنده ات كرد. بيست و شش سال گذشت. نه حس جواني دارم و نه حس پيري.بيست و شش سال است كه مهمان خانواده اي هستم مهربان‌تر از قطرات ريز باران.  

ادامه مطلب