هرگز آنقدر محبت نکن که یادت برود خودت که بودی و چه می خواستی.

از دو چیز همواره بگریز : دلبستگی و وابستگی. از دلبستگی که عشق را برایت عادی می کند و از وابستگی که بودنش را برایت تبدیل به فرصت می کند و نه نعمت.

همواره اندک فاصله ای بین خودت و دیگران قرار ده . فاصله ای که دیگران را به خطوط قرمزت نزدیک نکند و البته آنقدر نامحسوس  که جغد شوم تنهایی نشود.

حرف دل را تنها با رازدار بگو . گوش های کمین کرده در دیوار گاهی اوقات بیش از اندازه خلاقیت از خود نشان می دهند .

روزی که احساس می کنی قسمتی از آرزوهایت را از  دست داده ای  با خودخواهی آن باقیمانده را نیز به دیگران واگذار مکن .

آروزهایت تنها برای خودت و خودت و خودت مقدسند برای رسیدن به آنها هرگز به دنبال شریک نباش.