دیشب وقتی هادی قابل از تحجر در دین و خرافات های مذهبی سخن می گفت تنها تصویري که در ذهنم قدم می زد تصویر مردان و زنانی بود که بی آنکه حسین را بشناسند برای از دست دادنش بر سر و سینه می زنند .

دیشب وقتی از پنجره ماشین صف هاي دختراني را مي ديدم كه براي شركت در مراسم تاسوعا خود را به هزار گونه نقاشي كرده اند دلم براي حسين و يارانش سوخت.

امروز وقتي اين تصاوير وحشتناك را در سايت هاي خبري ديدم دلم براي محمد و حسين گرفت . براي محمد كه پيام آور صلح بود و امروز طرفدارانش اينچنين وحشي گري را تبليغ مي كنند . براي حسين كه مي خواست درس مردانگي و آزادگي بدهد و امروز عزادارانش براي نشان دادن مردانگي خود سرهايشان را مي شكافند تا خون قرمز خود را به نظاره بنشينند و چند روز بعد در اعتراض به سخنان منتقدان غربي فرياد بكشند : ما تروريست نيستيم . ما وحشي نيستيم.