اين روزها اين جملات را بايد ده‌ها بار براي دوستاني كه به نوع پوشش من اعتراض دارند تكرار كنم : دوستان من باور كنيد مذهب و بالاتر از آن انتخاب نوع پوشش درست مانند لباسي كه مي‌پوشيم مقوله اي است كاملا شخصي. اگر در اين كشور آقايان حتي در شخصي‌ترين امور ما نيز دخالت مي‌كنند گناه ان را بر گردن مذهب نيندازيم و انتقام آن را از افرادي نگيريم كه متفاوت از ما فكر مي‌كنند.

هر كدام از ما آزاديم بنا بر اعتقادات و آنچه كه در ذهنمان مي‌گذرد زندگي كنيم زيبايي و زشتي آن نيز مقوله ايست بسيار شخصي‌تر.

پي‌نوشت ۱ : چند روز پيش دوستي كه اتفاقا همكار نيز هست با اعتراض به نوع پوشش من گفت: مذهب در قلب انسانهاست و نه بر روي سر انها . آن زمان براي حفظ حرمت همكاري و از انجا كه نمي توانستم لحن كلامم را تنظيم كنم سكوت كردم . اما دوست عزير بپذير آنچه كه در سر من مي‌گذرد با انچه در ذهن توست متفاوت است . احترام به اين تفاوت نيز ابتدايي ترين اصل براي برقراري دموكراسي است كه به دنبال ان هستيم . دوست عزيز اگر روزي به مدد آزادي انتخاب نوع پوشش تو حتي برهنه سر كار حاضر شوي من به تو و عقيده اي كه در ذهن تو مي‌گذرد احترام خواهم گذاشت.

پن‌نوشت ۲ : چند ماه پيش يكي از خويشاوندان كه اعتقادي به حجاب ندارد به تحريره اعتماد ملي آمد . وي به محض ديدن يكي از همكاران كه چادر مشكي بر سر داشت گفت : اگر روزي در ايران انقلاب شود بايد تمام چادري ها را تيرباران كرد . اين جمله بي نهايت افراطي من را برد به روزهاي اول انقلاب همان زماني كه يكي از برادران اين خانم به دليل متفاوت انديشيدن تحمل نشده و اعدام شد . نمي دانم چرا ما ايراني ها در هر مرحله از تمدن به جاي توسل به تعامل و تحمل عقيده مخالف زود دست به اسلحه مي‌شويم؟

پي‌وشت ۳ : اميدورام روزي در آينده اي نه چندان دور تمامي دوستانم بتوانند نوع پوشش خود را آزادانه انتخاب كنند . حتي اگر من و امثال من مجبور به جلاي وطن به دليل عدم احترام به عقايدمان  از طرف نزديكترين دوستانمان شويم .