نبود دوستی که هرگز در قامت یک همسر در برابرم حاضر نشد سخت عذابم می دهد . نبود مردی که از ته دل می خندید و با هر لبخندش به این دنیا امیدوارم می کرد روزهایم را رنگ تکرار بخشیده است .

ایمان دارم که بهترین دوستم اکنون از نقطه ای ورای این جهان مجازی به دنیا و دغدغه هایش لبخند می زند . دوستی در روزهای نخست از دست دادن مهران در گوشم زمزمه کرد : ایمانی این گونه توجیه خوبی برای تحمل روزهای سخت است .

نمی دانم چگونه ایمان را می توان توجیه خواند و چگونه می توان خدایی را مسبب این فراق دانست که خود عاشق وصال است و دوست داشتن .

همیشه به مهران می گفتم که خدا صبورترین عاشق دنیاست . عاشقی که معشو قه اش روزی هزار بار معشوقه زمینی برمی گزیند اما صبوری می کند .

سختی این روزهای تلخ و لحظات نفس گیر را با دوستی قسمت کرده ام که بسیار صبور است و مومن.

دوستی که از همین خانه مجازی برای نخستین بار از او  برای تحمل سارای سخت و تلخ ممنونم.

دوست من نمی دانی چقدر دوست دارم بتوانم در چشمهایت نگاه کنم و بگویم : ممنون.

امیدوارم نگاهم را بخوانی و بدانی که محبتهایت را قدردانم . آرزوی روزهایی دارم خوب و سرشار از شادی برایت.