چراسکوت ؟

هتاکی های پاپ بندیکت شانزدهم ٬ مسئول سابق دستگاه تفتیش عقاید واتیکان٬ هر چند در خارج از مرزها واکنش انبوهی از مسلمانان را برانگیخته است اما در این سو ظاهرا کسانی که برای حقوق چند میلیون غاصب مهاجر اسراییلی اشک می ریزند و از سخنان آنان که خواستار محو اسراییل هستند انتقاد می کنند و ساعت ها در باب تساهل و تسامح مذهبی و قومی سخن می گویند٬ ترجیح می دهند سکوت کنند و زبان به کام گیرند تا شاید ژست روشنفکری شان ترک برندارد.

نمی دانم چرا ؟ اما می دانم که اگر قرار است حتی به هیچ امر قدسی هم اعتقاد نداشته باشیم و خود را در پس پرده تعابیر و تعاریف مادی هم پنهان کنیم بازهم باید به آنچه که امروز بر مسلمانان ورا داشته شده است٬ اعتراض کنیم. مگر آزادی ایمان و عقده و باور از اصول اساسی حقوق بشر نیست؟ مدعیان حقوق بشر چگونه تناقض باور به این اصول و سکوت در برابر نقض آن ها را توجیه می کنند؟ امیدوارم آن قدر خود باخته نباشیم که احترام و رعایت حقوق را هم برای دیگران بخواهیم و خود را از شمول انسان هایی که باید حقوقشان محترم دانسته شود٬ خارج کنیم! سکوت در برابر هتاکی وارث آمران جنگ های صلیبی ننگی است که با هیچ برچسب حقوق بشر خواهی و ... پاک نخواهد شد.

گزارش امروز اعتماد  ملی در مورد اظهارات توهین آمزی پاپ و واکنش های مسلمانان را در ادامه بخوانید.

ادامه نوشته

طعم تلخ یک حسرت!

سفر این روزهای خاتمی به آمریکا و انبوه گزارش و تحلیل هایی که پیرامون آن منتشر می شود و استقبالی که مراکزعلمی و محافل سیاسی از سفر او کرده اند، طعم تلخ حسرتی حالا یک سال و چند ماهه را در کامم زنده کرده است.

نمی خواهم از جایگاه خاتمی بگویم و اینکه حتی مخالفان او هم در آمریکا ، چه درمیان اپوزیسیون ایرانی و چه در میان جنگ طلبان آمریکایی، نگران آن هستند که خاتمی چهره ای معتدل از ایران و ایرانیان را به جهانیان نشان بدهد، چهره ای معتقد به تساهل و تسامح مذهبی و احترام به حقوق انسان ها، هر چند معتقدم همین نگرانی هم نشان دهنده جایگاه رفیع سیاستمداری است که می اندیشد و اندیشیدن را می شناسد. این ها بارها گفته و نوشته شده است. حتی نمی خواهم بگویم که چرا مقامات آمریکایی از او خواسته اند تا از همزیستی و دیالوگ میان مذاهب سخن بگوید تا تفاوتش با دیگرانی که متاسفانه چهره رسمی همه این ملت خدشه دار شده از عملکرد و گفتار آنان است، مشخص شود.

می خواهم بگویم که مردمان این سرزمین حکایتی عجیب دارند. چه کسی می تواند در گوشه ای از دنیا تصور کند که ملتی این چنین دو نگاه و دو رویکرد متفاوت را در کمتر از یک دهه پذیرا باشد. فاصله از سید محمد خاتمی تا محمود احمدی نژاد چندان کم نیست که بتوان نادیده اش گرفت.

ادامه نوشته